Korte beschrijving/Annotatie

Monografie over de Nederlandse expressionist Herman Kruyder (1881-1935), gebaseerd op nieuw kunsthistorisch onderzoek. De publicatie richt zich op zijn artistieke ontwikkeling en corrigeert het beeld van Kruyder als geïsoleerde, door mentale kwetsbaarheid bepaalde figuur. Zijn ziektegeschiedenis wordt benoemd en genuanceerd, zonder romantisering. Kruyder wordt geplaatst als een actieve en bewuste deelnemer aan de moderne kunst van het begin van de twintigste eeuw. Centraal staat zijn poëtische beeldtaal, gekenmerkt door contrasten tussen harmonieuze kleuren en dissonanten, en tussen kinderlijke naïviteit en uitingen van angst of beklemming.

Tekst achterflap

Deze monografie – de eerste in dertig jaar – zet een van Nederlands meest markante en uitzonderlijke expressionisten in een nieuw licht: Herman Kruyder (1881-1935). Vanwege zijn mentale kwetsbaarheid is Kruyder in het verleden vaak weggezet als mad genius, einzelgänger en kinderlijk talent. Op basis van nieuw kunsthistorisch onderzoek plaatst Caroline Roodenburg-Schadd juist zijn artistieke ontwikkeling centraal. Kruyders ziektegeschiedenis wordt daarbij, waar nodig, wel benoemd en genuanceerd, zonder te vervallen in overinter pretaties of romantische beeldvorming.

Kruyder blijkt niet de geïsoleerde eenling waartoe hij lange tijd is gereduceerd, maar een actief en bewust deelnemer aan de moderne kunst in het begin van de twintigste eeuw, met een heel eigen poëtische beeldtaal vol contrasten. Harmonieuze kleuren staan naast dissonanten en het kinderlijk naïeve naast uitingen van angst of beklemming. Deze spanning geeft zijn kunst een grote zeggingskracht.

Beschrijving

Deze monografie – de eerste in dertig jaar – zet een van Nederlands meest markante en uitzonderlijke expressionisten in een nieuw licht: Herman Kruyder (1881-1935). Vanwege zijn mentale kwetsbaarheid is Kruyder in het verleden vaak weggezet als mad genius, einzelgänger en kinderlijk talent. Op basis van nieuw kunsthistorisch onderzoek plaatst Caroline Roodenburg-Schadd juist zijn artistieke ontwikkeling centraal. Kruyders ziektegeschiedenis wordt daarbij, waar nodig, wel benoemd en genuanceerd, zonder te vervallen in overinter pretaties of romantische beeldvorming.

Kruyder blijkt niet de geïsoleerde eenling waartoe hij lange tijd is gereduceerd, maar een actief en bewust deelnemer aan de moderne kunst in het begin van de twintigste eeuw, met een heel eigen poëtische beeldtaal vol contrasten. Harmonieuze kleuren staan naast dissonanten en het kinderlijk naïeve naast uitingen van angst of beklemming. Deze spanning geeft zijn kunst een grote zeggingskracht.

Details