Korte beschrijving/Annotatie

Autofictieve vertelling in briefvorm waarin een verteller zich richt tot de overleden dakloze Japanner Yasujiro. Vanuit een kennismaking in een kartonnen onderkomen in het centrum van Tokio ontvouwt zich een terugblik op verborgen identiteiten en dubbellevens: Yasujiro blijkt ook dj, Akemi is no-actrice en jonge vroedvrouw. De tekst verbindt deze ontmoetingen met een fascinatie voor Japan, geboorte als wedergeboorte, en liefde als een no-voorstelling met goede en kwade krachten. Tegelijk zoekt de verteller, via jeugdbeelden en een eerbetoon aan Yasujiro Ozu, naar de oorsprong van zijn fascinatie voor radio.

Tekst achterflap

Een verteller schrijft een brief aan de overleden dakloze Japanner Yasujiro. Hij blikt terug op zijn kennismaking met de gamer, als twintiger, in een kartonnen optrekje in het centrum van Tokio. Van daaruit ontdekte hij een onbekende wereld. Niets was zoals het leek: Yasujiro bietste stiekem een bestaan als dj en onderhield een relatie met de hermafrodiete no-actrice Akemi, die ook een verborgen leven leidde als jonge vroedvrouw.

De daad van het ter wereld komen is voor de verteller vooral een wedergeboorte van het oude visioen waaruit zijn liefde voor Japan geboren werd. Liefde zélf wordt een no-voorstelling met goede en kwade krachten.

Zonde van de hemel leest als een eerbetoon aan een andere, beroemdere Yasujiro: de grote regisseur achter het visioen, Yasujiro Ozu. Flanerend door beelden die zijn overgebleven uit zijn jeugd gaat de verteller in deze autofictieve vertelling recht naar de roots van een fascinatie voor zijn eigen medium: radio.

Beschrijving

Een verteller schrijft een brief aan de overleden dakloze Japanner Yasujiro. Hij blikt terug op zijn kennismaking met de gamer, als twintiger, in een kartonnen optrekje in het centrum van Tokio. Van daaruit ontdekte hij een onbekende wereld. Niets was zoals het leek: Yasujiro bietste stiekem een bestaan als dj en onderhield een relatie met de hermafrodiete no-actrice Akemi, die ook een verborgen leven leidde als jonge vroedvrouw.

De daad van het ter wereld komen is voor de verteller vooral een wedergeboorte van het oude visioen waaruit zijn liefde voor Japan geboren werd. Liefde zélf wordt een no-voorstelling met goede en kwade krachten.

Zonde van de hemel leest als een eerbetoon aan een andere, beroemdere Yasujiro: de grote regisseur achter het visioen, Yasujiro Ozu. Flanerend door beelden die zijn overgebleven uit zijn jeugd gaat de verteller in deze autofictieve vertelling recht naar de roots van een fascinatie voor zijn eigen medium: radio.

Details